Kracht dient verankerd te worden in het goede, het mooie en in waarheid. Waarheid wordt ontdekt door met elkaar in dialoog te gaan en door comfortabel te zijn met onwetendheid. In een maatschappij waarin we de mogelijkheid om dat met elkaar te doen zijn kwijtgeraakt, kun je je afvragen hoe we dialoog — in plaats van het altijd hebben van antwoorden — weer centraal kunnen stellen zodat “goede” kracht weer een plek krijgt.
Een opstelling is een dialoog en daarin bewaken we altijd de context van verbinding. De ruimte voordat de verhalen zich aandienen, de nulstand.
In die ruimte valt het masker van het ‘ik’ en wordt iets gemeenschappelijks voelbaar: het mens-zijn zelf. Het is waar dat we verborgen motieven hebben, opgebouwd uit een concept en de ervaring van ‘ik’, maar het feit dat we deze motieven kunnen detecteren suggereert dat we een “standaard” van waarheid hebben die hoger is dan de motieven. Je kunt iets alleen “bedekt” of een “masker” noemen als je weet hoe het échte gezicht er uit ziet. Dus ja we hebben een schaduw, maar we ‘zijn’ niet de schaduw. Het doel van een dialoog is niet “winnen” of “overtuigen”, maar om een waarheid te ontdekken die eerder onzichtbaar was en ons daar op af te stemmen.
Je weet dingen waarvan je niet weet dat je ze weet. Wanneer je dat accepteert, dan wordt dat helder. Dat betekent dat we soms dingen tegenkomen — beelden, oordelen, emoties — waarin je merkt: “Hé, zo kijk ik blijkbaar naar de ander… of naar mezelf.”
En juist dat is waardevol. Want binnen deze ruimte kunnen we dat samen onderzoeken. Op het moment dat dat helder wordt en je weerstand verdwijnt, dan werkt je leven, je wordt eerlijk naar jezelf toe en er ontstaan nieuwe mogelijkheden.
Wanneer je “comfortabel bent in je onwetendheid” en werkelijk geïnteresseerd raakt in je interne dynamiek, dan maak je ruimte voor een “hogere waarheid”. Je ziet dat je boosheid of frustratie jou niet meer dient, en de ander evenmin, dan stopt die beweging.
Interesse is geen boosheid.
Vanuit die interesse ontstaat een ander vertrekpunt: je gaat in de vraag staan en onderzoekt wat er in je ervaring leeft. Door in de vraag te gaan staan zie je wie je aan het “zijn” bent en kan je zien hoe de wereld jou voorkomt. Je onderzoekt het nieuwe standpunt op zijn eigen voorwaarden en kijkt naar wat je wel of niet toelaat. Wat vraagt de situatie van je?
Voorbeeld:
De werkelijkheid is een flux aan data. In de opstelling zegt je systeem: “negeer 99% van de informatie en richt je op deze drie variabelen.” Die focus is de context. Je aandacht verschuift naar een staat voorafgaand aan de vraag. Je merkt op: Deze kwestie, de klacht, het oordeel dat ik heb is een ding dat verschijnt in wie ik ben.
Je merkt dat je mind zich bezighoudt met voorstellingen van de wereld op basis van hoe je bent afgeregeld; Als je een “hamer” hebt, dan zie je elk specifiek onderdeel in het leven als een “spijker”.
Op dat moment ben je niet langer boos; boosheid blijkt slechts een patroon te zijn. Je merkt dat het oplost — en dat je niet kunt blijven hangen in die emotie, omdat je het niet meer bent.
Het geeft je een soort innerlijke superkracht. Je hebt “zijn” en het “verhaal” uit elkaar gehaald, waardoor je bijna onmiddellijk uit de oude reflex kunt stappen.
Je focus wordt nu: “welke acties zijn nu beschikbaar die ik eerst niet kon zien?” De “wie” of “waarom” of “hoe” zal voortkomen uit je gecommitteerde actie, vanuit die nieuwe mogelijkheid.
Het kan zijn dat je iets over jezelf ontdekt — bijvoorbeeld dat je niet in actie kwam, maar passief bleef.
Wanneer je ziet wat jou daarin tegenhield, merk je vaak dat het niet alleen van jou is. Je raakt iets aan dat in het hele systeem speelt — een groepsdynamiek, een collectief oordeel. In dat moment herken je jouw eigen verhaal in de ander.
Dat inzicht bevrijdt je om de volgende keer wél te handelen.
Het maakt nieuw gedrag mogelijk — gedrag dat niet alleen passend is, maar ook binnen je relaties en omgeving wordt herkend als veilig en wenselijk.
Met andere woorden: jouw beweging laat zien dat het goed is om jezelf uit te spreken in deze context.
Het gaat er niet zozeer om wat je doet, maar hoe jij jezelf vindt in relatie tot de werkelijkheid waarin je handelt.
We zijn er dus niet op uit om iets te fixen. Fixen is een reactie van het hoofd — een poging om controle te houden, om via een bedacht proces een nieuwe houding te creëren.
Maar dat is nooit de echte oplossing, want elke houding is een camouflage voor het niet-weten. Je neemt dan weer een standpunt in waardoor dialoog wordt uitgesloten.
Onthoud dat er enorm veel houdingsstandardisatie is in de wereld, voorzien van scripts om te lezen voor de acteurs. “Er goed uitzien” en doen alsof ze iemand zijn die ze niet zijn — als manier om zich staande te houden binnen het bekende verhaal: “Doe ik het goed? Is dit de ik die ik hoor te zijn?”
De echte doorbraak is altijd een verandering in gedrag, die vanzelf ontstaat zodra er inzicht en verbinding is.
Dit is wat klanten o.a. rapporteren na een sessie:
Gevoel van vrijheid, lichtheid en rust;
Betere relaties door zelfvertrouwen en het stellen van grenzen;
Meer bewustzijn en kracht;
Tijds- en energiewinst door te stoppen met anderen te willen controleren;
Minder uitgeput, stress en leeglopen door meningen en acties van anderen.
Het tarief voor een individuele sessie is € 85,- per uur. Indien de werkgever de kosten betaalt of vergoed is het tarief € 102,85 per uur inclusief BTW.
Een traject is maatwerk en vindt plaats op aanvraag.
Neem gerust contact op voor meer info op 06-8399 0012